Φθόριο, ο πολύτιμος σύμμαχος των δοντιών

Η φθορίωση του νερού αποτελεί ένα από τα δέκα πιο πολύτιμα μέτρα δημοσίας υγείας του 20ού αιώνα, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης των Ασθενειών (CDC) των ΗΠΑ.

Τα πρώτα χρόνια που εφαρμόστηκε τα ποσοστά της τερηδόνας μεταξύ των νέων μειώθηκαν κατά 60% στις κοινότητες που την υιοθέτησαν, ενώ σταδιακά παρατηρήθηκε μείωση και στα ποσοστά στα μικρά παιδιά και στους υπόλοιπους ενηλίκους.

Με το πέρασμα του χρόνου άρχισε να προστίθεται φθόριο σε εμπορικά προϊόντα, όπως οδοντόπαστες και στοματικά διαλύματα, ενώ τελικά δημιουργήθηκαν και προϊόντα φθορίου, όπως ταμπλέτες, σταγόνες και τζελ, για επαγγελματική χρήση. Επιπλέον, ακόμα και αν σε μια κοινότητα το πόσιμο νερό δεν ήταν φθοριωμένο, ο πληθυσμός μπορούσε να εκτεθεί σε αυτό μέσω τροφίμων και ροφημάτων που είχαν παραχθεί αλλού.

Αυτές οι δευτερεύουσες πηγές φθορίου μείωσαν κάπως το όφελος που προέρχεται απευθείας από τη φθορίωση του πόσιμου νερού, αλλά ακόμη και σήμερα το 25%-40% της μείωσης στα ποσοστά της τερηδόνας αποδίδεται σε αυτήν.

Οπως με όλες τις εξελίξεις, έτσι και η φθορίωση του νερού για την προστασία της οδοντικής υγείας αμφισβητήθηκε έντονα και κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, για πλήθος δεινών – από την καρδιοπάθεια και τον καρκίνο έως το σύνδρομο Ντάουν, το AIDS, αλλεργίες, τη νόσο Αλτσχάιμερ, τη νοητική υστέρηση, την οστεοπόρωση και τα κατάγματα.

Κανένας από αυτούς τους υποτιθέμενους κινδύνους δεν τεκμηριώθηκε ποτέ επιστημονικά μέσα από αξιόπιστες μελέτες. Ο μόνος αποδεδειγμένος κίνδυνος είναι μια διαταραχή που αποκαλείται υπερφθορίωση και οδηγεί σε λευκές ή μερικές φορές καφετί κηλίδες στα δόντια. Η διαταραχή αυτή, όμως, σπανίως προκαλείται από τη φυσιολογική πρόσληψη φθορίου: οφείλεται στην υπερκατανάλωσή του.

Οπως ισχύει για τις περισσότερες ουσίες, έτσι και στην περίπτωση του φθορίου η δόση δημιουργεί το δηλητήριο: σε πολύ υψηλές ποσότητες το φθόριο είναι τοξικό και τα προϊόντα που περιέχουν ισχυρά διαλύματα φθορίου πρέπει να φυλάσσονται σε χώρους όπου δεν φτάνουν τα παιδιά.

Επιπλέον, δεν συνιστάται να χορηγείται φθόριο σε βρέφη ηλικίας κάτω των 6 μηνών (το τεχνητό γάλα πρέπει να παράγεται με μη φθοριωμένο νερό), ενώ τα παιδιά ηλικίας κάτω των 2 ετών δεν πρέπει να βουρτσίζουν τα δόντια τους με οδοντόπαστα με φθόριο (fluoride). Από τα 2 μέχρι τα 6 τους, εξάλλου, πρέπει να τα βουρτσίζουν υπό επίβλεψη με φθοριωμένη οδοντόπαστα, ώστε να είναι βέβαιο ότι δεν την καταπίνουν.

Τρόπος δράσης

Το φθόριο δρα πρωτίστως τοπικά στα δόντια. Η εξωτερική ουσία των δοντιών, η αδαμαντίνη ουσία, είναι «υγρή» και καθημερινά χάνει ιχνοστοιχεία και τα ανακτά με δύο διαδικασίες γνωστές ως απομετάλλωση και επιμετάλλωση αντιστοίχως.

Η τερηδόνα, από την άλλη πλευρά, είναι μια λοιμώδης νόσος, καθώς προκαλείται όταν τα βακτήρια του στόματος παράγουν οξέα που «τρώνε» την αδαμαντίνη και την υποκείμενή της οδοντίνη ουσία των δοντιών.

Το φθόριο που υπάρχει στο σάλιο συγκεντρώνεται στην πλάκα η οποία σχηματίζεται επάνω στα δόντια, εμποδίζοντας τη δράση αυτών των οξέων στα ιχνοστοιχεία των δοντιών. Διεγείρει επίσης την επιμετάλλωση των δοντιών, κολλώντας στις επιφάνειές τους και έλκοντας σε αυτές τα ιόντα ασβεστίου που περιέχει το σάλιο.

Το φθόριο του πόσιμου νερού, εξάλλου, δεσμεύεται από τα βακτήρια του στόματος, με αποτέλεσμα να εμποδίζει την ικανότητά τους να παράγουν οξέα.

Παρ’ όλα αυτά, δίχως καθημερινή, καλή στοματική υγιεινή και συστηματικό καθαρισμό από τον οδοντίατρο (μία φορά κάθε έξι μήνες) μπορεί να αναπτυχθεί τερηδόνα, η οποία αν αφεθεί δίχως θεραπεία οδηγεί σε εξαντλητικό πόνο, απώλεια των δοντιών και ανάγκη για «γέφυρα». Στις ακραίες περιπτώσεις, βακτήρια του στόματος μπορεί να εισέλθουν στο αίμα και να απειλήσουν τη ζωή.

Οι ευάλωτοι στην τερηδόνα

Ιδιαίτερα ευάλωτοι στην ανάπτυξη τερηδόνας είναι όσοι έχουν ήδη πολλά σφραγίσματα, όσοι έχουν ουλίτιδα και όσοι φέρουν «κορόνες», «γέφυρες» ή «σιδεράκια».

Αυξημένο κίνδυνο διατρέχουν και οι πάσχοντες από ξηροστομία (όπως λ.χ. όσοι έχουν σύνδρομο Sjogren’s), όσοι παίρνουν φάρμακα που μειώνουν την παραγωγή σιέλου (όπως τα αντιισταμινικά και τα αντιυπερτασικά) και όσοι υποβάλλονται σε ακτινοθεραπεία στην κεφαλή ή στον τράχηλο (λαιμό).

Ορισμένα φίλτρα νερού, εξάλλου, απομακρύνουν το φθόριο: στην κατηγορία αυτή ανήκουν τα φίλτρα ανάστροφης ώσμωσης και τα φίλτρα ενεργού άνθρακα εμβαπτισμένου σε άργυρο. Τα μαλακτικά νερού και τα απλά φίλτρα άνθρακα δεν το απομακρύνουν.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Advertisements

Πως να αυξήστε τον κύκλο των εργασιών σας με την αισθητική οδοντιατρική

Οι άνθρωποι εκτιμούν ένα όμορφο χαμόγελο ακόμη και με τη σημερινή οικονομική κατάσταση. Πολλοί ασθενείς θα αποδεχθούν την αισθητική οδοντιατρική θεραπεία αν συνεχίσετε να προωθείτε την αξία του οδοντιατρείου σας.
Όταν μεταφέρεται ένα υψηλό επίπεδο ενθουσιασμού για ένα λαμπερό χαμόγελο κι η επικοινωνία μεταξύ ασθενών κι οδοντιατρικής ομάδας διατηρείται, η αξία των αισθητικών θεραπειών συνδέεται με το οδοντιατρείο σας.

Εκθέστε την αξία της αισθητικής θεραπείας

Η παραδοσιακή οδοντιατρική θεραπεία σχετίζεται με τη σωστή κι υγιή λειτουργία της στοματικής κοιλότητας, ενώ η Αισθητική Οδοντιατρική εστιάζεται στη βελτίωση του χαμόγελου του ασθενή και της ποιότητας ζωής του. Αντίθετα με την επείγουσα οδοντιατρική θεραπεία, οι αισθητικές θεραπείες θεωρούνται έξτρα από τους ασθενείς.
Μία πρόσφατη έρευνα των πελατών της Levin Group αποκάλυψε πως η δεύτερη μεγαλύτερη πρόκληση στα γενικά οδοντιατρεία σήμερα είναι η μειωμένη αποδοχή της αισθητικής οδοντιατρικής θεραπείας-δεύτερη μετά από τη χαμηλότερο αποζημίωση του οδοντιάτρου. Πώς ξεπερνάμε επομένως αυτήν την πρόκληση;
Το κλειδί για να παρουσιάσουμε στους ασθενείς τα οφέλη της Αισθητικής Οδοντιατρικής ξεκινά με την παρουσίαση ενός περιστατικού που δίνει κίνητρο κι είναι συναρπαστικό.
Οι ασθενείς θέλουν να δουν τον εαυτό τους μεταμορφωμένο. Δείχνοντας στους ασθενείς φωτογραφίες πριν και μετά επιτυχημένων αισθητικών περιστατικών έχει αποδειχθεί εξαιρετικά πειστικό.
Ξεκινήστε μία συζήτηση για την Αισθητική Οδοντιατρική με ερωτήματα όπως:
-Έχετε σκεφτεί ποτέ να κάνετε λεύκανση;
-Υπάρχει κάτι που να μη σας αρέσει στο χαμόγελό σας;
-Γνωρίζετε πως θα μπορούσατε να έχετε ένα χαμόγελο όπως αυτό; (χρησιμοποιήστε τα κατάλληλα οπτικά βοηθήματα εδώ)
Με αυτές τις ερωτήσεις οι ασθενείς αρχίζουν να αναλογίζονται την Αισθητική Οδοντιατρική.

Επεκτείνοντας την αξία πέρα από την θεραπεία

Όταν ένας ασθενής αποδέχεται την αισθητική θεραπεία, προγραμματίστε αμέσως ένα ραντεβού. Δημιουργήστε μία ατμόσφαιρα τύπου σπα όπου οι ασθενείς θεραπεύονται ως ειδικοί καλεσμένοι στο οδοντιατρείο.
Εκπαιδεύστε τα μέλη της οδοντιατρικής ομάδας να καλούν τους ασθενείς με το όνομά τους, να παρέχουν αναψυκτικά και να χρησιμοποιούν ενθαρρυντικά, ενθουσιαστικά σχόλια πριν την επέμβαση.
Μόλις πραγματοποιηθεί η θεραπεία, ο οδοντίατρος θα πρέπει να πραγματοποιεί μία κλήση για να εξασφαλίσει πως ο ασθενής είναι καλά κι είναι ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα.
Η Levin Group προτείνει τα οδοντιατρεία να προσφέρουν στους ασθενείς μία συσκευή καταιονισμού νερού ως ένα άριστο μέσο για διατήρηση του αποτελέσματος της αισθητικής θεραπείας. Η σωστή φροντίδα στο σπίτι είναι η καλύτερη μέθοδος διατήρησης ενός νέου και βελτιωμένου χαμόγελου.
Η υπέρβαση των προσδοκιών του ασθενή αποτελεί την καρδιά της δημιουργίας της αξίας. Οι ασθενείς περιμένουν περισσότερα από τους οδοντιάτρους που παρέχουν αισθητική οδοντιατρική θεραπεία.
Εξετάστε το ιατρείο σας από την πλευρά των ασθενών σας. Θα θεωρούνταν καλό ή μέτριο; Να είστε ειλικρινείς.
Κάθε οδοντιατρείο μπορεί να βελτιωθεί. Εντοπίστε αυτά τα σημεία και εφαρμόστε τις αρχές της δημιουργίας αξίας.
Θα καταλήξετε με καλύτερη ομάδα συνεργατών, πιο ευχαριστημένους ασθενείς και ένα πιο επιτυχημένο αισθητικό οδοντιατρείο.

Πηγή: Dental Tribune Greece

Νέα έρευνα για τα Διφωσφονικά και την οστεονέκρωση των γνάθων

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Columbia College of Dental Medicine έχουν εντοπίσει μια γενετική παραλλαγή που αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης σοβαρών οστεονεκρωτικών βλαβών των γνάθων σε ασθενείς που λαμβάνουν διφωσφονικά, μια κοινή κατηγορία αναστολέων της δράσης των οστεοκλαστων.


Genetic Variation Revealed That Raises A Risk Linked To Bisphosphonates

Researchers at the Columbia University College of Dental Medicine have identified a genetic variation that raises the risk of developing serious necrotic jaw bone lesions in patients who take bisphosphonates, a common class of osteoclastic inhibitors. The discovery paves the way for a genetic screening test to determine who can safely take these drugs. The study appears in the online version of the journal The Oncologist.

Oral bisphosphonates are currently taken by some 3 million women in the United States for the prevention or treatment of osteoporosis. In addition, intravenous bisphosphonates are given to thousands of cancer patients each year to control the spread of bone cancer and prevent excess calcium (hypercalcemia) from accumulating in the blood. Bisphosphonates work by binding to calcium in the bone and inhibiting osteoclasts, bone cells that break down the bone’s mineral structure.

«These drugs have been widely used for years and are generally considered safe and effective,» said study leader Athanasios I. Zavras, DMD, MS, DMSc, associate professor of Dentistry and Epidemiology and Director of the Division of Oral Epidemiology & Biostatistics at the Columbia University College of Dental Medicine. «But the popular literature and blogs are filled with stories of patients on prolonged bisphosphonate therapy who were trying to control osteoporosis or hypercalcemia only to develop osteonecrosis of the jaw.»

Osteonecrosis of the jaw, or ONJ, often leads to painful and hard-to-treat bone lesions, which can eventually lead to loss of the entire jaw. Among people taking bisphosphonates, ONJ tends to occur in those with dental disease or those who undergo invasive dental procedures.

There are no reliable figures on the incidence of ONJ in patients taking oral bisphosphonates. Estimates range from 1 in 1,000 to 1 in 100,000 patients for each year of exposure to the medication, according to the American College of Rheumatology. ONJ is more common among cancer patients taking the intravenous form of the drug, affecting about 5 to 10 percent of these individuals, noted Dr. Zavras.

Studies have suggested that genetic factors play a major role in predisposing patients to ONJ. Delving deeper into this question, Dr. Zavras and his colleagues performed genome-wide analyses of 30 patients who were taking bisphosphonates and had developed ONJ and compared them with several bisphosphonate users who were disease free.

The researchers found that patients who had a small variation in the RBMS3 gene were 5.8 times more likely to develop ONJ than those without the variation. The study also identified small variations in two other genes, IGFBP7 and ABCC4, that may contribute to ONJ risk.

«Our ultimate goal is to develop a pharmacogenetic test that personalizes risk assessment for ONJ, a test that you could give to people before they start to use bisphosphonates,» said Dr. Zavras. «Those who are positive for this genetic variation would select some other treatment, while those who are negative could take these medications with little fear of developing ONJ.»

«At the moment, many women discontinue or avoid treatment for serious osteoporosis because they are afraid of losing their jaw bones,» added Dr. Zavras. «There even are reports of dentists who have refused to perform certain invasive procedures in patients taking bisphosphonates. So there is a great need for a pharmacogenetic screening test to determine which patients are really at risk for ONJ.»

The current study looked only at Caucasians. Further studies are needed to determine whether the RBMS3 gene variation is seen in other racial groups, according to the researchers.

Πηγή: Medical News Today  30 Ιανουαρίου 2012

Σχετικά άρθρα : Διφωσφονικά και οστεονέκρωση των γνάθων, Dentnews , Ασθενείς με λήψη διφωσφονικών από το στόμα και εμφυτεύματα,Dentnews

και     Διφωσφονικά: Επηρεάζουν την υγεία του στόματος;, Cosmo.gr

Mια βόλτα στο British Dental Association Museum

Eίσοδος δωρεάν…Καλή σας ξενάγηση!

                                                                          Human teeth strung up ready for sale

Πηγή Φωτογραφιών εδώ

Ερχεται η σούπερ-βούρτσα, φεύγει ο τροχός

Λονδίνο

Μια νέα συσκευή-«θαύμα» που μοιάζει με ηλεκτρική οδοντόβουρτσα και ψεκάζει ένα ειδικό αέριο το οποίο μπορεί να καθαρίσει ανώδυνα κοιλότητες που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας τερηδόνας σε μόλις 30 δευτερόλεπτα, δημιούργησαν αμερικανοί επιστήμονες.
Σύμφωνα με τους ειδικούς του Πανεπιστημίου του Μιζούρι, η θεραπεία μη θερμικού πλάσματος αργού, όπως ονομάζεται, θα μπορούσε να σημαίνει λιγότερο πόνο και ταλαιπωρία για τους ασθενείς, καθώς λειτουργεί ανώδυνα σε αντίθεση με τον ενοχλητικό οδοντιατρικό τροχό.


The plasma brush uses chemical reactions to disinfect and clean out cavities for fillings, in addition to forming a better bond for cavity fillings. (DTI/Photo courtesy of University of Missouri)
Ως γνωστόν, οι δονήσεις που προκαλούνται κατά την χρήση του οδοντιατρικού τροχού πολλές φορές ενεργοποιούν τα νεύρα των δοντιών με αποτέλεσμα να νιώθουμε έντονο πόνο.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που ένας στους τέσσερις ενήλικες φοβάται την επίσκεψη στον οδοντίατρο. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλά άτομα καταφεύγουν σε αυτόν όταν πλέον το πρόβλημά τους έχει λάβει σοβαρότερες διαστάσεις. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία η τερηδόνα αποτελεί το δεύτερο πιο συνηθισμένο πρόβλημα υγείας μετά το κοινό κρυολόγημα.

Βούρτσα πλάσματος «σκοτώνει» ανώδυνα την τερηδόνα

Όπως εξηγούν οι επιστήμονες, η οδοντόβουρτσα πλάσματος εκτοξεύει προς το δόντι μικροσκοπικά και ηλεκτρικά φορτισμένα σωματίδια τα οποία εισχωρούν στην αδαμαντίνη των δοντιών σκοτώνοντας παράλληλα τα βακτήρια που συναντούν στον δρόμο τους. Κάτι τέτοιο οδηγεί στον αποτελεσματικότερο καθαρισμό της κοιλότητας του δοντιού, με αποτέλεσμα το σφράγισμα να είναι κατά 60% πιο σταθερό συγκριτικά με τις υπάρχουσες μεθόδους.

«Η θεραπεία μη θερμικού πλάσματος αργού θα είναι ανώδυνη, ενώ χάρη στον μη επεμβατικό της χαρακτήρα και στην ταχύτατη αποστειρωτική της ιδιότητα, κατά την προετοιμασία της κοιλότητας για την εισαγωγή του σφραγίσματος, θα προστατεύει πολύτιμο οδοντικό ιστό» υπογραμμίζουν οι ερευνητές.

Στα ιατρεία το 2013

Οι κλινικές δοκιμές της καινοτόμου θεραπείας που πιθανότατα θα  οδηγήσει τους φοβητσιάρηδες στην καρέκλα του οδοντιάτρου, έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν άμεσα στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί. Εάν αυτές στεφθούν με επιτυχία, τότε σύμφωνα με εκτιμήσεις των ειδικών, το «ανώδυνο» εργαλείο θα μπορούσε να βρίσκεται στα ιατρεία μέχρι το τέλος του 2013.

 

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ SCIENCE

Σχετικά άρθρα: Plasma brush disinfects and cleans out cavities for fillings, Dental Tribune.

Αλματώδης αύξηση του καρκίνου του στόματος

Κάπνισμα και αλκοόλ ενοχοποιούνται από τους επιστήμονες για τη μεγάλη αύξηση που παρουσιάζει, σε παγκόσμιο επίπεδο την τελευταία δεκαετία, ο στοματικός καρκίνος. Μάλιστα στις γυναίκες η αύξηση είναι αλματώδης καθώς πλέον τα κρούσματα σε σχέση με τους άνδρες είναι 1,5 άνδρες με 1 γυναίκα!

Τα στοιχεία αυτά παρουσίασε σήμερα κατά τη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου, με αφορμή το 25ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής, ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου, αναπληρωτής καθηγητής κ Νίκος Παπαδογεωργάκης.
«Κάπνισμα και αλκοόλ, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, ευθύνονται για την ραγδαία αύξηση που εμφανίζει ο στοματικός καρκίνος , ο οποίος πλήττει πλέον και τις γυναίκες εξίσου με τους άνδρες, ενώ έχουμε κρούσματα και σε άτομα κάτω των 45 χρόνων»,ανέφερε ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου .

ΜΕ ΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ

Σύμφωνα με τα επιστημονικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν ο καρκίνος της στοματικής κοιλότητας έχει περίπου 30 μορφές. Η μορφή που απαντάται στο 90% των περιπτώσεων είναι το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα .
Ο στοματικός καρκίνος εμφανίζεται συνήθως σαν ένα ανώδυνο έλκος (πληγή) στην αρχή, που δεν κλείνει με την πάροδο του χρόνου, αντίθετα μεγαλώνει δημιουργώντας προβλήματα στη μάσηση, την ομιλία ή την κατάποση. Μπορεί να εμφανιστεί και σαν μια λευκή πλάκα ή μια κόκκινη περιοχή.

Συχνά τον εντοπίζουμε :

Στο κάτω χείλος

Στη γλώσσα

Στο έδαφος του στόματος

Στις παρειές,

Στα ούλα και

Στην υπερώα.

Ο καρκίνος αυτός προσβάλλει συνήθως άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών, τα τελευταία όμως χρόνια έχει παρατηρηθεί μια αύξηση 6% σε άτομα ηλικίας κάτω των 45 ετών.
Οι άνδρες προσβάλλονταν συχνότερα απ’ ότι οι γυναίκες, η αναλογία όμως αυτή έχει ανατραπεί τα τελευταία χρόνια.

ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΚΑΙ ΑΛΚΟΟΛ Η ΣΥΧΝΟΤΕΡΗ ΑΙΤΙΑ

Η αιτιοπαθογένεια του ακανθοκυτταρικού καρκινώματος είναι πολυπαραγοντική και σχετίζεται κυρίως με διαιτητικές και κοινωνικές συνήθειες καθώς και με τη στοματική υγιεινή. Ο συνδυασμός όμως αλκοόλ και καπνού αποτελεί τη συχνότερη αιτία πρόκλησης του στοματικού καρκίνου.
«Όσοι καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και οι καπνιστές έχουν 38 φορές περισσότερες πιθανότητες ανάπτυξης καρκίνου από εκείνους που απέχουν από το αλκοόλ και τον καπνό» ανέφερε ο κ Παπαδογεωργάκης.

Αντίθετα και σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες , όπως αναφέρεται και στη διεθνή βιβλιογραφία ,η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών συμβάλλουν στην ελάττωση εμφάνισης του στοματικού καρκίνου. Στατιστικά στοιχεία, που αφορούν στις ευρωπαϊκές χώρες, δείχνουν πως τα υψηλότερα ποσοστά εμφάνισης στοματικού καρκίνου παρουσιάζονται στη Γαλλία και την Ουγγαρία, ενώ τα χαμηλότερα στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Τουλάχιστον τα τρία τέταρτα των ασθενών με στοματικό καρκίνο θα μπορούσε να αποφευχθούν, εάν οι ασθενείς σταματούσαν το κάπνισμα και το αλκοόλ.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Ο γενικός οδοντίατρος παίζει καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη και την πρώιμη διάγνωση του στοματικού καρκίνου καθότι εκείνος είναι που έρχεται σε επαφή με τη στοματική κοιλότητα του ασθενούς. Ο οδοντίατρος είναι επίσης εκείνος που θα καθοδηγήσει τον ασθενή του για μια σωστή αντιμετώπιση και θα τον παρακολουθεί και θα τον φροντίζει πριν και μετά τη θεραπεία. Η διάγνωση τίθεται πάντα με τη λήψη βιοψίας και την ιστολογική εξέταση της βλάβης.

Η πρώιμη διάγνωση του στοματικού καρκίνου σε αρχικά στάδια είναι καθοριστική για την επιβίωση του ασθενούς. Ο καρκίνος της στοματικής κοιλότητας σε αρχικά στάδια μπορεί να εξαιρεθεί εύκολα και ριζικά και η πενταετής επιβίωση των ασθενών είναι άνω του 90%. Αντίθετα σε προχωρημένα στάδια με μεταστάσεις στους λεμφαδένες η πενταετής επιβίωση κυμαίνεται σε 10-15% των ασθενών.

Η θεραπεία του στοματικού καρκίνου είναι κυρίως η χειρουργική αφαίρεση της βλάβης επί υγιών ορίων και συνήθως συνοδεύεται από αφαίρεση των λεμφαδένων στο τράχηλο ανάλογα πάντα με την περίπτωση.
«Ο πλέον κατάλληλος για να αντιμετωπίσει το στοματικό καρκίνο είναι ο ειδικά εκπαιδευμένος Στοματικός και Γναθοπροσωπικός χειρουργός» τόνισε ο κος Παπαδογεωργάκης και πρόσθεσε «Εξαιρετικά σημαντικός είναι και ο ρόλος του ογκολογικού συμβουλίου, το οποίο αποφασίζει αν και σε ποιο στάδιο της θεραπείας ο ασθενής πρέπει να υποβληθεί σε ακτινοθεραπεία ή/και χημειοθεραπεία».

Στο συνέδριο θα γίνει αναφορά και στα νοσήματα των σιαλογόνων αδένων, δηλαδή τις παρωτίδες, τους υπογναθίους και τους υπογλώσσιους αδένες, οι οποίοι μαζί με τους 300-700 μικρότερους αδένες, που είναι διασκορπισμένοι στη στοματική κοιλότητα παράγουν το σάλιο.
Το 3-5% των όγκων της κεφαλής και του τραχήλου παρουσιάζονται στους σιαλογόνους αδένες. Από αυτούς το 50-60% των όγκων των μικρών σιαλογόνων είναι κακοήθεις. Επίσης το 50% των όγκων του υπογναθίου αδένα είναι κακοήθεις, όπως επίσης κακοήθεις είναι το 12-22% των όγκων της παρωτίδας.

Πηγή:MedVoi365

Πότε ανακαλύφθηκε η οδοντόβουρτσα;

Το πρώτο εργαλείο φροντίδας των δοντιών έχει ηλικία 5.500 χιλιάδων χρόνων. Οι πρώτοι που μερίμνησαν για την υγιεινή των δοντιών τους ήταν οι Βαβυλώνιοι και οι Αιγύπτιοι, που χρησιμοποιούσαν υγρή σκλήθρα για να τα τρίβουν.

Γύρω στο 1600 π.Χ. οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν ένα ξυλαράκι από αρωματικό δέντρο, το οποίο μασούσαν. Αυτό καθάριζε τα δόντια, φρεσκάροντας παράλληλα την αναπνοή. Στα μέσα του 16ου αιώνα οι Κινέζοι έκαναν ένα βήμα παραπέρα, στερεώνοντας τις σκληρές τρίχες από το σβέρκο των γουρουνιών σε μια λαβή από κόκαλο ή μπαμπού. Η ανακάλυψη αυτή διαδόθηκε ταχύτατα στην Ευρώπη. Έτσι έχουμε αναφορές του 1560 από τη Γαλλία για χοντροφτιαγμένες οδοντόβουρτσες με καμπυλωτή κεφαλή.

Οι Ευρωπαίοι ωστόσο επέλεγαν αντί για γουρουνότριχες, τις μαλακότερες αλογότριχες ή φτερά. Κατά το 18ο αιώνα το φινίρισμα τελειοποιήθηκε. Οι εύποροι συνήθιζαν πλέον να έχουν οδοντόβουρτσες με λαβές από χρυσό ή ελεφαντόδοντο, ενώ ο Άγγλος William Addis ήταν ο πρώτος που άρχισε γύρω στο 1780 να παράγει μαζικά οδοντόβουρτσες. Η λαβή τους ήταν οστέινη και στην άκρη βρισκόταν το βουρτσάκι με τις κολλημένες γουρουνότριχες ή αλογότριχες, που πρόβαλαν μέσα από τρυπίτσες.

Οι πρώτες πλαστικές οδοντόβουρτσες έκαναν, για πρώτη φορά, την εμφάνισή τους στην αγορά το 1938.

Ποιος ανακάλυψε την οδοντόκρεμα;

Απ’ όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν οδοντόκρεμα ήταν οι Αιγύπτιοι. Ήδη το 5.000 π.Χ. κατασκεύαζαν οδοντόκρεμα σε μορφή σκόνης. Η σκόνη ήταν φτιαγμένη από διάφορα υλικά, όπως θρυμματισμένα κομμάτια από κεφάλι βοδιού, ελαφρόπετρα, σκόνη από τσόφλια αυγών και σμύρνα. Δε γνωρίζουμε ακριβώς πώς χρησιμοποιούσαν τη σκόνη, αλλά οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι την έτριβαν πάνω στα δόντια τους με τα δάχτυλα.

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ως επί το πλείστον καρβουνόσκονη και φλοιούς δέντρων. Οι Ρωμαίοι ήταν επιπλέον οι πρώτοι που αντιμετώπιζαν τη δυσοσμία της αναπνοής με διάφορα μπαχαρικά. Μετά τους Ρωμαίους, η υγιεινή των δοντιών έμεινε στάσιμη για τα επόμενα 1.200 χρόνια. Μόλις το 1700 άρχισαν Ευρωπαίοι και Αμερικανοί γιατροί, οδοντίατροι και χημικοί να παρασκευάζουν οδοντική σκόνη. Το διττανθρακικό νάτριο ήταν το βασικό συστατικό στα περισσότερα μείγματα του είδους, αλλά σε πολλές περιπτώσεις πρόσθεταν συστατικά άκρως επικίνδυνα, για παράδειγμα σκόνη από τούβλα.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, κάποιοι σκέφτηκαν να προσθέσουν στην οδοντική σκόνη γλυκερίνη, κι έτσι δημιουργήθηκε η οδοντόκρεμα, που η γεύση της ήταν σαφώς πιο ευχάριστη.

Η εταιρεία Colgate ήταν η πρώτη που έβγαλε σε μαζική παραγωγή οδοντόκρεμα, το 1873. Πουλιόταν σε βάζα. Το 1892 έκανε την εμφάνισή της οδοντόκρεμα στη μορφή που τη συναντάμε σήμερα, δηλαδή, σε σωληνάριο.

H πρώτη οδοντόπαστα σε σωληνάριο. Φώτο Britannica Kids

Πηγή: Science Illustrated και Britannica Kids